شبی  با  خود  ترا  در  خلوت  میخانه  می خواهم

لبت  را  برلبان ِ خویش  چون  پیمانه  می خواهم

غروب  زندگی  آمد  بیا  ای  عشق ِ افسونگر

که  خوابِ  مرگ  نزدیکست  و  من  افسانه  می خواهم

نباشد  جز  دل ِ ویران ِ من  شایسته  عشقت

ترا  ای  گنج  ناپیدا  در این  ویرانه  می خواهم

مرا  بیگانه  میدانی  بخود ! ای  آشنای  دل

ولی  من  بی  تو  عالم  را  بخود  بیگانه  می خواهم